(รูปภาพเป็นเพียงภาพประกอบเท่านั้น)

มื่อเร็วๆมานี้ “จดหมายจากสามีถึงภรรยา” ฉบับหนึ่งถูกแชร์ไปกว่า 110,000 ครั้งบนเฟสบุค สาเหตุก็มาจากหลังเลิกงานสามีก็อยากนอนแผ่อย่างขี้เกียจบนโซฟาเพื่อดูฟุตบอล ส่วนภรรยาก็คิดว่าเขาควรจะมาช่วยดูลูกบ้าง เพราะนอกจากเขาจะไม่ช่วยแล้ว ยังเปิดเสียงทีวีซะดังลั่น ทำให้ทั้งสองทะเลาะกัน

สุดท้ายภรรยาก็เลยร้องไห้ แล้วก็เก็บของออกจากบ้าน ทิ้งลูกไว้ที่บ้านกับสามี

แล้วช่วงที่ภรรยาไม่อยู่บ้านนี้เอง สามีเลยต้องดูแลลูกคนเดียว ต้องเจอสิ่งท้าทายมากมาย….ผ่านไป 2 วัน เขาก็เลยเขียนจดหมายถึงภรรยา:

ที่รัก,

เมื่อสองวันก่อนเราทะเลาะกัน วันนั้นผมเหนื่อยมาก แล้วตอนนั้นมันก็ 2 ทุ่มแล้ว ผมอยากนั่งดูฟุตบอล

ตอนที่ผมมองเห็นคุณ คุณดูเหน็ดเหนื่อยอารมณ์ไม่ดี ลูกๆก็โยเยไม่ยอมนอน แถมลูกคนเล็กยังร้องไห้จ้า คุณกำลังพยายามปลอบให้แกหลับ แต่ผมกลับเพิ่มเสียงทีวีให้ดังขึ้น

“ช่วยดูลูกหน่อยคงไม่ตายหรอกใช่มั้ย!”

คุณเดินออกมาหรี่เสียงทีวีอย่างหงุดหงิด

ผมตอบไปอย่างโกรธๆ : “ผมทำงานมาทั้งวันแล้ว คุณแค่อยู่บ้านเล่นกับลูก!” แล้วจากนั้นพวกเราก็เริ่มทะเลาะกัน

คุณร้องไห้ ผมคิดว่าเพราะคุณเหนื่อยและอารมณ์ไม่ดี พอผมพูดอะไรไม่เข้าหู คุณก็เลยโกรธ รับไม่ได้

คุณเก็บของออกจากบ้านไป ทิ้งผมกับลูกๆไว้ที่บ้าน

จากนั้น ผมต้องป้อนข้าวเย็นลูกให้เสร็จ กล่อมพวกแกให้นอน

วันต่อมา คุณยังไม่กลับบ้าน ผมจำเป็นต้องขอลางานเพื่ออยู่ดูแลลูกๆ ผมต้องเผชิญหน้ากับลูกๆที่ร้องโวยวาย และร้องไห้งอแง

ผมต้องทำนู่นทำนี่จนไม่มีแม้แต่เวลาจะอาบน้ำ

ผมต้องอุ่นนม เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ลูก และทำความสะอาดบ้านไปพร้อมๆกัน

ผมต้องเผชิญกับการถูกขังอยู่ในบ้าน โดยไม่มีใครที่อายุมากกว่า 10 ขวบให้พูดด้วย
ผมได้รับรู้ว่าอะไรคือความเหน็ดเหนื่อยทางร่างกายและความเหน็ดเหนื่อยทางจิตใจ สิ่งเดียวที่ผมอยากทำคือนอนนิ่งๆ 20 ชั่วโมง แต่ในโลกแห่งความจริงผมต้องตื่นมาเพราะเสียงลูกร้องหลังจากนอนหลับไปเพียง 3 ชั่วโมง

ผมใช้เวลา 2 วัน 2 คืน เรียนรู้ชีวิตของคุณ และตอนนี้ผมพร้อมจะบอกคุณว่าผมเข้าใจแล้ว

ผมเข้าใจว่าคุณเหนื่อยยังไง

ผมเข้าใจว่าการเป็นแม่ต้องเสียสละแค่ไหน

ผมเข้าใจว่าการเป็นแม่บ้านเหนื่อยกว่าการนั่งวางแผนงานบริษัทเป็นสิบๆชั่วโมง

ผมเข้าใจว่าการต้องยอมปล่อยมือจากอาชีพ ความสนใจและอิสระทางการเงิน มาเพื่อเลี้ยงดูลูกเป็นความรู้สึกยังไง

ผมเข้าใจว่าความรู้สึกไม่มั่นคงที่ไม่สามารถหาเงินใช้ได้เองเป็นยังไง

ผมเข้าใจว่าคุณไม่มีเวลาไปกินข้าวกับเพื่อน ไปออกกำลังกาย หรือนอนหลับแบบเต็มที่

ผมเข้าใจความรู้สึกของการต้องอยู่บ้านกับลูกทั้งวัน ทำให้ตามสมัยนิยมไม่ทัน

และผมก็เข้าใจความรู้สึกของคุณตอนที่โดนแม่ผมว่าว่าดูแลลูกยังไง ไม่มีใครเข้าใจหัวอกของคนเป็นแม่เท่าคนเป็นแม่เหมือนกัน

และยังเข้าใจว่าการเป็นแม่ต้องแบกรับภาระมากแค่ไหน แต่น้อยคนนักที่จะชื่นชมอาชีพแม่บ้าน

ผมเขียนจดหมายฉบับนี้ขึ้นมาไม่ใช่เพียงเพื่อให้คุณรู้ว่าผมคิดถึงคุณ แต่ผมอย่างให้คุณรู้ว่า : “คุณเป็นผู้หญิงที่กล้าหาญมาโดยตลอด คุณทำได้ดี ผมขอบคุณคุณมาก จริงๆแล้วสิ่งที่คุณทำผมรับรู้มาโดยตลอด เพียงแค่ผมไม่เคยเผชิญหน้ากับมันตรงๆ”

อ่านจดหมายฉบับนี้เข้าก็เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะผู้ที่เคยประสบมากับตัว หลายๆครั้งเมื่อมองจากมุมมองของคนอื่นแล้วคิด ก็มักจะต่างจากที่มองจากมุมของตัวเอง เรียนรู้ที่จะเอาใจเขามาใส่ใจเรา บางครั้งมันก็สามารถช่วยรักษาความสัมพันธ์ของคนสองคนได้! สามีภรรยาทุกคู่ต้องเคยมีช่วงที่ทะเลาะกัน แต่เมื่อกลับมาเข้าใจกันแล้ว ความสัมพันธ์ก็จะยิ่งแนบแน่น หวังว่าคุณจะมองเห็นในสิ่งที่อีกฝ่ายทุ่มเท แล้วรักเขาหรือเธอให้มากยิ่งขึ้น



From: https://popoza.com/